நான் சாதாரண மனிதன் எனில் என்னிடம் என் ஆட்சியாளன் பற்றிக் கேளுங்கள் !

நான் ஆட்சியாளன் எனில் என்னிடம் என் நாட்டைப் பற்றிக் கேளுங்கள் !!

Monday, 24 July 2017

The Indian President .,.. இந்தியக் குடியரசுத் தலைவருடன்.....

அப்போது தான் அறிவிப்பு வந்திருந்தது. தில்லி செல்ல தேர்வாகி இருக்கிறீர்கள் என்று. இரு வாரம் முன்னமே திருவள்ளுவர் மாணவர் இளைஞர் மன்றம் சார்பில் தகவல் சொல்லியிருந்தார்கள். திருவள்ளுவர் மாணவர் இளைஞர் மன்ற நிறுவனர் எம்.பி தருண்விஜய் அவர்கள் முன்னேற்பாடு செய்திட்ட அண்ணன் ராம் சுப்ரமணியன் ஒருங்கமைத்த அந்த நிகழ்வு முக்கியமான ஒன்றாகும்.  ஏனெனில் நான் பங்குகொண்டதிலே மிகவும் நெடும் பயணம்  அதோடு 133 நபர்களை ஒருங்கமைக்க வேண்டும். ஆக மிகப்பெரிய டார்கெட் கொண்டு தான் இயங்க வேண்டி இருந்தது. அதனை கல்லூரி மாணாக்கர் உதவியுடன் மிக நேர்த்தியாக செய்திருந்தனர் விழாக் குழுவினர்.

16.12.2015

அன்றைக்கு காலை தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ் தில்லியில் எங்களை பத்திரமாகத் தரையிறக்கியது. அப்படித்தான் சொல்லவேண்டும். ஏனெனில், டிசம்பர் மாதம் மிக முக்கியமானது வடமாநிலங்களில் மிகவும் குளிரடிக்கக்கூடிய காலகட்டம் அது. நாசியிலிருந்து வெளிவரும் கார்பன் டை ஆக்ஸைடு நமக்கேப் புகையாக காட்சிதரும் முன்பனி மாதம் அது. அத்தகு வீரியமிகு பனிமூட்டத்தின் காரணமாக பல இடங்களில் போக்குவரத்து பாதிப்புக்கு உள்ளாகிவிடும். அதனால் மணிக்கணக்கிலும் நாட்கணக்கிலும் கூட தாமதம் நிகழ வாய்ப்புள்ளது.

வானம் வசப்படும் என்பதால் வசந்தமும் எங்களுக்காய் வசப்பட்டது. தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸ்ஸின் ஈரிரவு ஒரு பகல் பயணம் நாளைய தமிழிளைஞர்களின் நட்போடு நவின்றது. பல மாவட்டம் பல துறை பல பள்ளி சில கல்லூரி மாணவர்கள் என அவர்களைத் தேடித் தேடி ஒவ்வொரு கேங் கேங் காக தன்னை அறிமுகம் செய்துகொண்டு அவர்களின் அரிச்சுவடியும் அறிந்துகொண்டு அலைந்துகொண்டிருந்தேன் நான்.


ஓரளவு அங்கே சென்றதில் நான் மற்ற மாணவர்களை விட வயதில் மூப்பு. ஆங்கிலம் அரைகுறையாகவும் இந்தி குறைஅரையாகவும் பேசவும் எழுதவும் தெரியுமப்போது. எப்படியும் போல்செய்து தகவமைத்துக் கொள்ளலாம் என்கிற துணிவில் துணைக்கு எந்தையும் முந்தையே செய்திட்ட முன்பதிவு பயணத்தில் உடன் வந்திருந்தார். என்னினும் அதிக நட்புகளை அப்பாதான் சம்பாதித்திருப்பார்.

சரி, விசயத்திற்கு வருவோம். 

அதிகாலை 4 மணி இருக்கும். நாங்கள் 32 மணி நேரம் குடியிருந்த அந்த இரயில்பெட்டியை விட்டு இறங்கினர் ஆந்திராவில் ஏறி ஆக்ராவில் இறங்கிய பள்ளி மாணவர்கள். அதற்குப் பின் தான் வடமாநிலக் குளிர் தன் கணைகளைத் தாக்கியது. கைகள் மறத்துப் போயின. உடல் எடை 68ஐ தாண்டியிருந்த போதினும் கால்கள் செயலிழந்து நடக்க மறுத்திருந்தன. இதற்கெனவே அனுப்பப்பட்ட தேவ தூதர்கள் போல கையுறை காலணி என தனிப்பட்ட சில உபகரணங்களை விற்க வந்தனர் அந்த மகராசர்கள். அதைப் பெற்று காலைக்கதிரவனின் கீற்றை எதிர்நோக்கிக் கொண்டிருந்த வேலையில் சற்றே சுளிர் வெயிலுடன் வரவேற்றது நிசாமுதீன் இரயில்நிலையம்.

சில அரசு அலுவலர்களும், சமூக ஆர்வலர்களும், தமிழறிஞர்களும் நேரில் வந்திருந்து வரவேற்றனர். காலை 10 மணிக்கு எங்கள் உடைமைகளை பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கான அறைகளில் வைத்துவிட்டு தன்னுடல் சுத்தம் செய்திட்டு மீண்டு வந்தோம் உண்டி உண்ண. உண்டு முடிப்பதற்குள், அடுத்த தகவல். திடீரென அதுவரையிலும் எங்களுக்குத் தெரியாது அந்த அறிவிப்பு.

உடனடியாகத் தயாராகச் சொன்னார்கள். தயாரானோம். வாகனத்தில் ஏறினோம். வண்டிப் புறப்பட்டது. சென்னைப் போக்குவரத்தில் பல நாட்கள் பலமணிகள் நடந்தே பாதை பயின்ற எனக்கு ஏதோ அரசாங்கக் கட்டிலுள் தான் அலைபாய்கிறோம் என்பது மட்டும் திண்ணமாகத் தெரிந்தது. நிறைவில் வந்திருந்தது ஒரு கட்டிடம். அது கட்டிடம் அல்ல. ராஜா இருந்திருந்தால் அரண்மனை என சொல்லும் விதமாகத் தான் இருந்திருக்கும்.


அழகாக பராமரிக்கப்பட்ட சுற்றுச்சூழலுடன் அந்த வளாகம் அமைதியாக இருந்தது. அந்த உயர்ந்த கட்டிடத்தின் வெளியில் யாராவது பேட்டி கொடுக்க வருவார்களா என ஊடகத்தினர் உயர்த்தி வைத்திருந்த மைக்குகள் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தன. ஒரு பத்து வருடம் அமைதியாக இருங்க என்று அந்த மைக்கிற்கு மட்டும் கேட்கும் படி சொல்லிவிட்டுக் கடந்தேன் நான்.


காவலர்கள், கருஞ்சட்டைப் படைகள், என பேருக்கு நான்கைந்து பிரிவுகளைச் சேர்ந்த பல தரப்பு காவலர்களை எங்களை நோக்கி வந்தனர். நான்கு கட்ட சோதனைக்குப் பிறகு நாங்கள் உள்ளே நுழைந்திருப்போம். அங்கே நின்று கொண்டிருந்த நாங்கள் ஒரு அறைக்குள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டிருந்தோம். சில உயரதிகாரிகள் காதில் புளுடூத் இருந்தது. அதன் வழி வரும் உத்தரவுகள் அவர்கள் வாய்வழியாக எங்கள் கால்வழியால் நிறைவேற்றப்பட்டிருந்தன.

என் கால்கள் இறுதியில் நின்ற இடம் நான் சிறுபிள்ளையாய் இருக்கும் போது யாரை நாயகனாய் ஊடகங்கள் கொண்டாடியதோ அதோ அவர் ஆட்சிக் கட்டிலில் அமர்ந்த அந்த இடத்தில் நின்றேன். அவரை முன் நிறுத்தி வானொலியில் பேச வேண்டுமென்றால் குடியரசுத்தலைவராக வேண்டும் என்ற அவாவை எதேச்சையாக என் மனதில் பதிய வைத்த ஆ.ப.ஜெ. அப்துல்கலாம் அவர்களின் நினைவைச் சுமந்து கொண்டுள்ள குடியரசுத் தலைவர் மாளிகை. இந்தியாவின் முதல் குடிமகன் வசிக்கின்ற வளாகத்தில் விளைந்த புற்களுக்கு மேலே நின்றுகொண்டிருந்தேன்.

ஒருவழியாய் அந்த மொகல் தோட்டத்தை என் தொலைநோக்குப் பார்வையால் உணரும் தருவாய் தரப்பட்டது. குடியரசுத் தலைவர் மாளிகையின் உட்புறத்தே நாங்கள் காத்திருந்தோம். அங்கே குடியரசுத் தலைவர் வரும் வரை எப்படி நடக்கவேண்டும் என்பது குறித்த தகவல்கள் எங்களுக்கு அறிவுரைகளாக வழங்கப்பட்டிருந்தன. ஏற்கெனவே நிசப்தம், இதில் காற்று கூட சலனமின்றி காத்திருந்தது. நாங்கள் நேரடியாக மேடையில் ஏறி நின்றிருந்தோம். அங்கிருந்த பாதுகாப்பு அதிகாரிகளின் ஒவ்வொரு கண்களும் எதிர்நோக்கிய அத்துனை பேரையும் அணுஆயுதத்தைப்போல சோதனைக் கணைகளை ஏவிக்கொண்டிருந்தது.

இதோ வருவார் அதோ வருவார் வலது ஆரிக்கிளும் இடது ஆரிக்கிளும் அலைமோதிக் கொண்டிருந்த அந்த ஐந்து நிமிட இடைவெளியின் இறுதியில் அட்டென்ஸன் மோடிற்கு ஆக்டிவேட் செய்யப்பட்டது அதிகாரிகள் கால்கள். ஓரிலக்க மெய்க்காவலர்கள் உடனிருக்க நிகழ்ச்சி நடத்தும் அன்றைய எம்.பி தருண்விஜய் அவர்கள் உடனிருக்க, மிகுந்த வயதுக்குரிய தளர்ந்த நடையுடன் வந்தார் அந்நாளின் பாரதத் திருநாட்டின் பரந்துபட்ட நிலப்பரப்பின் மேதகு குடியரசுத்தலைவராக இருந்த பிரணாப் முகர்ஜி. வந்தார் எங்கள் எல்லாருக்கும் வணக்கம் சொன்னார். இரு முறை படம் எடுத்துக் கொண்டோம். வாழ்த்துச் சொன்னார். எங்களுக்குத் தயாரித்து வைக்கப்பட்ட ஜனாதிபதி விருந்துக்கு அடுத்து செல்லச் சொல்லி உரையாட நேரமின்றி தன் அடுத்தக் கட்டப் பணிகளைப் பார்க்க சென்றுவிட்டார்.
குடியரசுத்தலைவர் பிரணாப் முகர்ஜியுடன் எம்.பி தருண் விஜய் அண்ணன் ராம் சுப்ரமணியன் மற்றம் இன்றைய இந்தியாவின் நாளைய தூண்கள்


நான் அவரோடு தனியாக சில நொடி பேசிட இயலுமா என அவா பட்டேன்., காலம் எனக்கு கொஞ்சம் அவகாசம் கொடுத்திருக்கிறது. ஆ.ப.ஜெ அப்துல் கலாமை சந்திப்பேனா ? என்றிருந்தவனை சந்திக்க வைத்தது. அதற்கடுத்த ஆண்டில் அவர் இருந்த குடியரசுத் தலைவர் மாளிகைக்குள்ளேயே அழைத்துச் சென்றது. இன்னும் காலம் இருக்கிறது. காலன் வந்தழைக்கும் மட்டும், இயங்கிக் கொண்டிருப்பேன் என்ற நம்பிக்கையுள்ள காரணத்தினால் இன்னும் ஏராளமாய் எக்கச்சக்கமாய் செய்து முடிக்க வேண்டியவற்றை செய்து முடிக்கப் போராடிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

சரி., குடியரசுத் தலைவர் விருந்து நல்ல விருந்து அன்றைய இரவு
என்ன? அடுத்த நாள் காலைவரைக்கும் கூட தாக்குப் பிடிக்கும் அளவிற்கு நிரம்பியது என் மனமும் வயிறும் கூட. அந்தளவுச் சுவை. சில கிரீம் வகை கேக்குகளை திருவாரூர் தாண்டாத அந்த அரசுக் கல்லூரி நாட்களைச் சுமந்தவனுக்கு அதிசயமாகத் தானிருந்தன. இந்திய முறை உணவுகளே பெரிதும் பரிமாறப்பட்டன. இல்லே நாங்களே பரிமாறிக்கொண்டோம். அந்தத் தேநீர் விருந்தே இரு ஃபுல்மீல்ஸ் சாப்பிடும் அளவிற்கு வயிற்றை நிரப்பியிருந்தது.

அன்றைக்கு இன்னொரு முக்கியமான நாளும் கூட. கூகுள் முதன்மை செயல் அதிகாரி இந்தியர் தமிழர் சுந்தர் பிச்சை அப்போது தான் இந்தியா வந்திருந்தார். குடியரசுத் தலைவர் உள்ளிட்ட முக்கிய அங்கத்தினருடன் பேச்சு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.

அடுத்த நாள் நாங்கள் எடுத்துக்கொண்ட அந்தப் படங்கள் தில்லி தமிழகத்தின் தமிழ் நாளிதழ்களிலும் இடம் பிடித்திருந்தது.

இன்றும் அந்த நாளைச் சுமந்த படி செல்கிறது பிரணாப் முகர்ஜி அவர்களை குடியரசுத் தலைவர் மாளிகையில் சந்தித்த சுவடுகள்.

இதற்கு வாய்ப்பளித்த வள்ளுவனுக்கும் வள்ளுவர் மாணவர் இளைஞர் மன்ற நிறுவனர் அண்ணன் தருண்விஜய்க்கும் ஒருங்கிணைப்பாளர் அண்ணன் ராம் சுப்ரமணியன் அவர்களுக்கும் நன்றி.
அவருக்கும் அடுத்துப் பதவியேற்கும் குடியரசுத் தலைவருக்கும் நன்வாழ்த்துகள்.

24.07.2017
(நாட்டின் 14வது குடியரசுத் தலைவர் பிரணாப் முகர்ஜி ஓய்வு பெறுவதை ஒட்டி, அவருடனான் ஒரு சந்திப்பை நினைவு கூறும் பொருட்டு எழுதப்பட்டது)

No comments:

Post a Comment